ამ ფიქრებში ვიყავი გართული ,როდესაც რატიმ დამირეკა
-ნუკი
-ხო
-რას შვები ჩემო საყვარელო და ჩემო შეყვარებულო?
-რავიცი,არაფერს ეხლა ვწერ ვიღაც ბიჭს
-შენ არ დაგავიწყდეს ,რომ ჩემი შეყვარებული ხარ
-არა,მაგას რა დამავიწყებს
-ხო რას შვები მნახავ?
-აუ,ძაან მეზარება
-სად ხარ?
-სახლში
-ხო და ჩამოდი ეზოში
-იკვე?
-კი მანდ ვდგავარ
-მატყუებ ხო?
-არა,რატო უნდა გატყუებდე
-დაიცა გამოვიხედები
-მიდი
-არ ხარ..რატო მატყუებ?
-გადმოვიდე მაქნანიდან?
-მიდი
ამ დროს რაღაც შავი ჯიპიდან გადმოვიდა რატო
-კაი,ჩამოვალ
ჩავედი ქვევით თან ისეთ სასაცილო ფორმაშჳ ვიყავი,რომ ცოტათი შემრცხვა.თეტრი სპორტული შარვალი,საღამურის ზედა და ვარდისფერი ხალიათი და კურდღლის ჩუსტები
-ვაიმე ნუკი რა ლამაზი ხარ,თან რა ვიდზე ხარ
-ხო,დამეზარა გამოცვლა
-მე ხო იცი ესეთიც მიყვარს ჩემი შეყვარებული,უი შენთვის საჩუქარი მაქვს,წამო მანქანაში მაქვს
-ჩემთვის? მართლა?
-ხო,ხო შენთვის
ჩავჯექით მანქანაში,ძალიან მაინტერესებდა რა საჩუქარს მიმზადებდა,უკან რაღაც პარკში იდო ეტყობოდა რომ ყუთი იყო
-აი,ეს სუნამო შენ და ეს ფეხსაცმელი ვიცი რო მოგერგება თან გუშინ ისე ძალიან გიხდებოდა მახლები რო ლამის...
-რა ლამის?
-კაი არაფერი
-მითხარი
-არაფერი თქო
-ხო კაი.ძაან დიდი მადლობა მართლა ძაან მომწონს ორივე
ძალიან გამიხარდა,თან ძაან საყვარლი იყო რატი ,აი ძაან რაღაცნაირად კარგი იყო,თან ძაან ყურადღებიანი.დიდი ხანი ვსაუბრობდი,ყველაფერზე,თან აი მართლა საინტერესო მოსაუბრე იყო,ამასთანავე მხიარული რომელიც სულ მაცინებდა .ამასობაში შემომთავაზა სადმე დავმჯდარიყავით,თუმცა ამ ფორმაში ძაან სირცხვილი იყო სადმე წასვლა,მასთან ერთად ძალიან სწრაფარ გადიოდა დრო,ისე სწრაფად გადიოდა ,რომ ვერ მივხვდით როდის გახა ათი საათი
-კარგი რატი ჩემი წასვლის დროა
-უკვე?ასე მალე?
-ხო იცი ორი საათია აქ ვარ
-მერე რა უფრო დიდი ხანი იყავი
-რატომ?
-მსიამოვნებს შენთან ყოფნა
მე კი პასუხი არ გავეცი უფროსწორად ვერ გავეცი,რადგანაც ად ვიცოდი რა მეთქვა მისთვის,რა მეპასუხა.ხუთი წუთი დუმილი ბობოქრობდა ირგვლივს,ამ იდუმალებას მხოლოდ ავტომობილების და ხალხის ხმაური არღვევდა,ამ დროს ისევ რატიმ დაარღვია იგვლივ გამეფებული დუმილი და მკითხა
-შენ?
-მე?
-ხო შენ
-იცი მეც მსიამოვნებს
-მართლა ?
-ხო,რა იყო
-არა,არაფერი
-კაი რატიი მე წავალ
-კარგი აგაცილებ სახლამდე
-რა საჭიროა?
-დამიჯერე საჭიროა
-არა
-კი,კი საჭიროა
მე და რატო ლიფტში შევედით ამ დროს რატიმ ლიფტში “STOP” ღილაკს დააჭირა
-რა ქენი?
-ნუკი დღეს მთელი დღე გიყურებ და მეტის მოთმენა მართლა აღარ შემიძლია
-რა...
ამ დროს მთელი სისწრაფით ჩამეხუტა,ჯერ ყელში მაკოცა შემდეგ ტუჩებისკენ მიიწევდა,გრძნობას მეც ავყევი,თუმცა ამ დროს ჩემი ყურადღება ლიფტის კედელზე არსებულმა წარწერამ ”გიომ” მიიპყრო
-შენ რა გაგიჟდი? ახლავე გახსენი ლიფტი
-ნუკი გთხოვ მაპატიე არ მინდოდა შენი წყენინება
-გახსენი
ორი წუთი ასვლას ველოდებოდი,შემდეგ როცა გაიხსნა ლიფტი და სახლამდე ავედი მე მას ვუთხარი
-აღარ დამირეკო,არ მნახო და საერთოდ კარგად
-ნუკი
-ნუ ახსენებ ჩემს სახელს
შევვარდი გამწარებული,სახლში,თუმცა ყველაზე მეტად ის მამწარებდა,რომ რატი მომწონდა,როდესაც იგი ჩამეხუტა სასიამოვნო გრძნობა და რაღაც არაამქვეყნიური ვიგრძენი ალბათ ის წარწერა,რომ არა გიორგი არც კი გამახსენდებოდა,ღმერთო ნუთუ ვივიწყებდი ? ნუთუ აღარ მიყვარდა და მისადმი არაფერს ვგრძნობდი,არა არა არ მჯერა ეს არ უნდა მომხდარიყო მე ის ძალიან მიყვარდა ან აღარ მიყვარდა და სწორედ ეს მაღელვებდა ყველაზე მეტად.ამ დროს რაღაც იდეა მომივიდა თავში
-ალო,გიო
-არ ვარ გიო შენ რომელი ხარ?
-ნუკი ვარ გიოს მეგობარი
-მე გიოს შეყვარებული ვარ და ცოტახანში გადმოურეკე.
ღმერთო რა საშინელებაა,გიორგი დავკარგე მე,მე ის დავკარგე,თუმცა ახლა აღარ ნანობდი რატის,რომ ჩავეხუტე თუ კი გიორგი სხვა გოგოს ეხუტება,კოცნის,ეჭვიანობს და სიყვარულს უხსნის მე რა გამონაკლისი ვარ? არა,ნამდვილად არ ვაპირებდი მისთვის თავი შემეწირა
-რა მოხდა ტირიხარ?
-ხო,თათა ვტირივარ,გიორგის შეყვარებული ყავს
-ვაიმე,§უკი შენ საიდან გაიგე
-წეღან დავურეკე
-კი,მაგრამ რატო დაურეკე,რატო იქცევი უთავმოყვარეო გოგოსავით,რატო ეტენები,ყველგან ეკვეხები,სულ გინდა მაგის სიახლოვეს ყოფნა
-თათა შენ არ გესმის ჩემი
-მაგას რა გაგება უნდა
შენ არ იცი რა არის
-თავმოყვარეობა?
-არა,სიყვარული,შენ არ იცი რას ნიშნავს სიტყვა მიყვარხარ,შენ არ იცი რამდენი რამ შეუძია ამ ერთ სიტყვას,დამიჯერე სიყვარულმა არც სირცხვილი,არც თავმოყვარეობაარ იცის.მან მხოლოდ იცის ის,ის მეორე ნახევარი თუმცა გიორგი ჩემი მეორე ნახევარი არასდროს,არასდროს არ იქნება
-ნუკი,ერთ რაღაცას გეტყვი
-გისმენ
-გიორგი შენი ღირსი და შენი ცრემლების ღირსი არ არის
-ვიცი,ვიცი მარა რა ვქნა ვერ ვივიწყებ მთელი არსებით მიყვარს იგი და სამწუხაროს ეს სიყვარული ცალმხრივია
-ხო
-და აი სწორედ ეს მტანჯავს
-კაი ნუკ ეხლა რატიზე მომიყევი
-მაგას ნუ მიხსენებ
-რატო?-მას მოვუყევი რაზეც ვიყავი გამწარებული ,მან კი დამცინა
-ააჰაჰა ძაან დებილი ხარ მაგის გამო როგორ ეჩხუბე ვაიმე არადა ბიჭს ძაან მოსწონხარ
-აუ ყველაფერი ისე არ არის როგორც ჩვენ გვინდა ან გვგონია
-კი,მარ ანუკი
-კარგი მოვრჩეთ
-ხო,კარგი
-ვაიმე ხვალ რა დღეა?
-პარასკევი
-მათემატიკა
-რა მათემატიკა
-ხვალ მატემატიკა მაქვს მე კი არც დამიცერია ვაიმე არ მჯერა ერთ კვირა ში საატესტატოები გვეწყება
-აუ ხო რა საშინელებაა
მე და თათა ღამის სამ საათამდე ვმეცადინეობდით მე მათმატიკას ვწერდი,თუმცა ჩემი ფიქრებით სულ სხვაგან,სხვასთან ვიყავი ბევრჯერ ვუთხარი ჩემს თავს ”ნუკი ერთ კვირაში საატესტატო გეწყება და თუ ესე გიო,რატი პეტრე და პავლეზე ვიფიქრებ ვერ ჩავაბარებ” მარა მეორე წუთას ისევ გიოაზე და იმ გგოგოზე ვფიქრობდი ჩემ თავს ვარწმუნებდი,რომ იგი არ მიყვარდა,მაგრამ მაინც მასზე ვფიქრობდი,თუმცა რატი ვინ იყო ჩემთვის? რას წარმოადგენდა ის ჩემს ცხოვრებაში და უდნა დამეტოვებინა ღუ არა იგი ჩემი ცხოვრების იმ საფეხურზე,რომელზედაც იდგა.არვიცი,არა ყველაფერზე ვფიქრობდი და მათემატიკა სულ აღარ მახსოვდა ,როცა ტათა უკვე მორჩენილი იყო წერას მე ისევ მესამე სავარჯიშოზე ვიყავი და აი მაშინ ვუთხარი ჩემ თავს და ფიქრებს ”თავი დამანებეთ!” ესე ხუთი იქნებოდა დაწყბული როცა დავწექი,დაწოლდა და დაძინება ერთი იყო,ძალიან მეძინებოდა თვალებს ვერ ვახელდი ,მაგრამ ჩემმა ძილმა 6 შაატშ გასტანა,თერთმეტზე წამოვხტი ჯერ სკოლაში წავედი სადაც რაღაც საბუთები მქონდა მოსაწესრიგებელი ხოლო შემდეგ მატემატიკაზე და სწორედ იქ შემხვდა გიო!
---------------------------------------------------------------------------